Charakterystyczną zmianą skórną, która współwystępuje z insulinoopornością i cukrzycą, jest rogowacenie ciemne. Objawia się szarobrunatnymi przebarwieniami z drobnymi brodawkami, umiejscowionymi najczęściej na karku, bocznych powierzchniach szyi, pod pachami, w okolicy pępka i pachwin [2].
Częstym objawem skórnym u osób chorujących na cukrzycę są też drobne, jasnobrązowe lub czerwonobrązowe przebarwienia na skórze podudzi nazywane plamkami Binkleya. Zmiany przybierają formę plamek lub grudek, występują w dużych skupiskach i mają wyraźne granice. Po kilku miesiącach od wystąpienia można zauważyć zanik plamek cukrzycowych, które mogą jednak pozostawić po sobie drobne blizny [2].
Pierwszym objawem cukrzycy, zwłaszcza we wczesnym stadium choroby u osób w młodym wieku, może być rumień cukrzycowy. Jest to intensywne zaczerwienienie środkowych części policzków i czoła, nieostro odgraniczone. Rumień tworzą teleangiektazje – rozszerzone drobne naczynia krwionośne. Objaw ten związany jest z mikroangiopatią cukrzycową (zmianami, które zachodzą w małych naczyniach krwionośnych w wyniku rozwoju cukrzycy) [2, 3]. Pierwszymi sygnałami choroby, zarówno w przypadku cukrzycy typu 1, jak i typu 2, są często nawracające infekcje bakteryjne i drożdżakowe, zwłaszcza w obrębie narządów płciowych. Grzyby są m.in. przyczyną tak powszechnej przypadłości, jak zajady, czyli zapalenie kącików ust. Z kolei bakterie rozwijają się w skórze na przykład w przebiegu zapalenia mieszków włosowych [2].
U osób długo chorujących, z nieuregulowaną, oporną na leczenie cukrzycą typu 1 może wystąpić tzw. cukrzycowy obrzęk stwardniały. Jest to choroba skóry, która pojawia się nagle i stosunkowo szybko postępuje. Stwardnienia skóry pojawiają się najczęściej na górnych częściach tułowia, karku, na ramionach oraz na nogach [2].
.svg){kind=logo}
