Uitdagingen onderweg
Tijdens zijn tocht merkte Paul hoe groot de impact van diabetes was op zijn humeur en energie. Hypoglycemieën kwamen geregeld voor, vooral tijdens het fietsen. “Je voelt je slap, je kan minder goed nadenken, en soms maak je domme beslissingen,” vertelt hij. In de Noorse bergen moest hij zelfs een klim opgeven omdat hij zich te zwak voelde. “Op dat moment moest ik kiezen voor veiligheid.”
Ook zijn glucosesensor speelde een belangrijke rol: “Vaak voelde ik de symptomen al voor mijn sensor het aangaf. Ik moest echt leren vertrouwen op mijn eigen lichaam.”
Eten, medicatie en sociale momenten
Paul genoot volop van lokale gerechten onderweg. “Ik hou van eten, ik wil alles proeven,” zegt hij. Toch moest hij regelmatig compromissen sluiten. “Ik gaf altijd aan dat ik diabetes heb, maar ik wilde mensen ook niet voor het hoofd stoten.”
Onderweg las hij altijd de etiketten in de supermarkt en vond hij eigen oplossingen, zoals sportrepen, bananen en gedroogd fruit. “Iedereen vindt zijn eigen overlevingspakket.”
Tijdens zijn reis moest hij in Estland zelfs een arts raadplegen omdat zijn medicatie op was. “Het was een heel gedoe, maar het is gelukt.”